Karadeniz…
Şimdi bu öz suyunda senin,
Aklımın hangi yarım düşüncesinde müsafir edecegim seni… ”Manasını yitiren sözler ve sözlerini yitiren manalar” arasında, hangi cümlede soluklanacagız dostum?

Nasıl geçecegim seni…

Nazım Hikmet’in bir anısını dinlemiştim Karadeniz’den Rusya’ya  geçişi ile ilgili, bir belgeselde Refik Erduran’ın agzından;

” Nazım Hikmet benim eniştemdi, yoldaşımdı.Ama her şeyden önce örnek bir insandı benim için.Tam Karadeniz’in ortasındayken ;

- Nazım Abi, kurtuldunuz harika değil mi’ dedigimde, yüzüme baktı ;

- Türkiye’den ayrılıyorum Refik ! Mutlu olmamı mı bekliyorsun’ dedi. ”

Başka bir yerden de, Nazım Hikmet’in, Karadeniz için, ”çok korkunç bir derya” dedigini okumuştum.Nazım Hikmet’in, bunu söylemesinde, zamanında tüm komünistlerin Karadeniz’de öldürülmüş olmasının etkisi var diye düşünüyorum ben de… (çoğu kitap yazmaz Mustafa Suphi olayını.Ben, aklında ve ağzında, mühür ve sansür ve korku olmayan, bir insandan okudum… Selam olsun o dosta…)

Nazım Hikmet’in, Mustafa Suphi olayı ile ilgili yazdığı bir şiir geldi aklıma ;

Kalbim

Göğsümde 15 yara var!.
Saplandı göğsüme 15 kara saplı bıçak!..
Kalbim yine çarpıyor,
kalbim yine çarpacak!!

Göğsümde 15 yara var!
Sarıldı 15 yarama
kara kaygan yılanlar gibi karanlık sular!
Karadeniz boğmak istiyor beni,
boğmak istiyor beni,
kanlı karanlık sular!!

Saplandı göğsüme 15 kara saplı bıçak.
Kalbim yine çarpıyor,
kalbim yine çarpacak!..

Göğsümde 15 yara var!.
Deldiler göğsümü 15 yerinden,
sandılar ki vurmaz artık kalbim kederinden!
Kalbim yine çarpıyor,
kalbim yine çarpacak!!

Yandı 15 yaramdan 15 alev,
kırıldı göğsümde 15 kara saplı bıçak..
Kalbim
kanlı bir bayrak gibi çarpıyor,
ÇAR-PA-CAK!!
Nazım Hikmet Ran
1925

-

Ayrıca, Ruhi Su’nun 15′lere Agıt isimli eseri, Karadeniz’de ‘alçakça’ öldürülen, Mustafa Suphi ve yoldaşları için yazıldı, söylendi ;
18.00 gibi başlayan gemi yolculugum, sabah 10.00 gibi sonlanacak Sochi’de…

Uyku tutmaz sanırım beni bu gece… Hem tutmaya çalışsa bile, kolları yok ki uykunun, sesi yok ki şarkısında durulanayım…
Güverteye çıkıp, insanları izlemeli o zaman.

Para işleri ve para işlerinin konuşuldugu o güverteden, denize atılan, her sönmemiş sigara, dagladı yüregimi. Tam olarak neydi bilmiyorum, ruhumdaki acıya sebep olan ;

Kendi yalnızlıgımı, sigaranın, derya içinde kaybolmasına benzetmem mi?
Manasızlıklar içindeki sokak gürültülerinden uzak bu deniz ortasında, motor gürültüsü mü?
Yoksa, yakınlıgına yandıgım bir kadının, aylar önce,  sag omuzuma sigarasını degdirip yanlışlıkla, sonra defalarca öptügü o yanık mı aklıma gelen?

Geminin arkasına koştum sonra…

Serdim eşyalarımı, izlemeye durdum, bir kenar süsü gibi, çoşkun, o dolunayı… Denizin yüzüne, Ay’ın yüzü düşmüş…

Karadeniz Geçişi Viidyosu

Sochi idi işte görünen… Gri-beyaz durumları kuşanmıştı, adına ‘Sis’ dedigimiz…

Ve Yunus karşılaması, siyah denizde, bayram zamanı…

Eger Kılıç Balıgı olsaydı, karşılamanın ismi, ki çok severim onları… Belki, Halim Şefik Güzelson şiirindendir sadece ;

BALIK AĞZI

Bu bir kılıçbalığının öyküsü
Yazılmasa da olurdu
Ama bizi yeni sulara götürecek akıntı durdu
Uskumrunun arkasından gidiyorduk
Sürünün içinde ben de vardım

Sırtımda bir zıpkın yarası
Mutlu olmasına mutluydum
Nedense gitmiyordu kulağımdan
Bir türlü o “ağ var” sesleri

Denizkızı girmiş düşünceme
Ben iflah olmam
Dalyanları birbirine katmak orkinosların harcı
Dolanınca ağa çok geçmeden küserim
Bir çocuk bile çeker sandala beni
Bu kadar ağır olmasam
Beni böyle koşturan yaşama sevinci
Kanal boyunca bir o yana bir bu yana

Siz yok musunuz siz derya kuzuları
Kestim kılıcımla karanlığını dibin
Yakamoz içinde bıraktım suları
Ah ayaz gecelerde olur ne olursa
Sırtımda bir zıpkın yarası

Alın beni mor kuşaklı bir takaya götürün
İri gözlerimde keder
Kılıcımda hüzün
Satın beni satın beni
Rakı için

Halim Şefik GÜZELSON

Ve deniz ile ilgisi, iç çamaşırı ile teni arasındaki uyuma inat, uyumsuzlugu bir kadının, parfümü ve deniz kokusu arasındaki…

Sınır geçişi mi? Zordu… Ama kafam rahattır, en kötü ihtimal, bir gemi yolculugu daha yapıp, Karadeniz’le, yarım bıraktıgımız aşka, kaldıgımız yerden devam edip, Trabzon’da bir demli çay içip, Mersin’de, kemanımla Rus ezgileri çalmak…

Kim takar ; ‘Rusya’ya varamadın mı? diyip, hiç terlememiş bıyıklarının altından gülecek olan, gidememişleri…

Girdik girdik işte Rusya’ya.

Bol trafikli bir gün…

Pek adetim degil ya, gidecegim yerlerin yükseltilerini alçaltılarını hesaplamak, yine de kulaktan dolma, ‘düzlük’ oldugunu duymuştum…

Sochi’den ilk 200km, bir delinin yürümek istiyecegi, bol rampalı, dar (tüm ‘keşke’ler gibi)…

Mavi Bulut’un kadro kulagı kırılmıştı İran’da, yenisini takıp, bir de yedek almıştım… Çok sakat bir yerde, arka aktarıcı (vites) janta girdi… Son anda sıyrıldım yol ortasına düşmekten… Cektim saga… Derin bir nefes çekip, aç ‘cigerime’ , söktüm egilmiş kadro kulagını ;

Yeşil içinde, mavi kuş… Charles Bukowski şiiri gibi, ya da Bülent Ortaçgil şarkısı gibi ;

” mavi kuş

mavi kuş her daim sarhoş
biraz da bize kızmış, onun için hiç yüz vermiyor
oysa güzel şarkıları vardı
yıldızlara ve denizlere
ama söylemiyor ki bizlere, susuyor
suç işlemiş eller gibi
perondaki boş trenler gibi
ucu görülmeyen tüneller gibi
gel hiç üzülme
salına salına uç
ben gelemem ama sen git biraz dolaş

saksağanın şakası sandılar
muhabbet kuşları ve papağanlar
belki de arkadaşındırlar
kargalar gibi karaladılar
kırlangıçlar ve serçeler
bize biraz yalan söylediler
çok saftık
zararsız küçük yalanlar gibi
yağmurdan kaçanlar gibi
bütün vapurları kaçıranlar gibi
gel hiç üzülme
salına salına uç
ben gelemem ama sen git biraz dolaş

mavi kuş sanki bir düş
kaşla göz arasında
geceyle gündüz ortasında
sokaklar bile sokaklara kesişir
gölgeler ki güneşe bağlı
biz ikimiz de öyleyiz ama bilmeyiz
ağıramamış aydınlıklar gibi
kireç tutmuş çaydanlıklar gibi
hiç sevişmemiş insancıklar gibi
gel hiç üzülme
salına salına uç
ben gelemem ama sen git biraz dolaş

mavi kuş her daim sarhoş
biraz da bize kızmış…

Bülent Ortaçgil

Bütün sote yerler gibi, yaşanmamış bir aşk gibi çıkıyor karşıma, bir ırmak kenarı…

Sonrası… Nice bir kaç şarkılık soluk daha…

Bütün Sabahlar Kadar güzel bir sabah Vidyo

Dünya… Büyüksün bilirim, aklımdan… Ama, sen de unutmamışsındır umarım, kalbimden büyük olmadıgını…

Beni zorlama, yorgunum zaten…
Atilla İlhan’ın Pia’sını aramaktayım belki, belki buldum, belki bulur bulmaz terk ettim.Ama zorlama beni, zaten yorgunum…

Daracık yollarda, harcama genç bedenimi, bir egzoz dumanına katma beni…

Arkama bakmak icap ettikce, aklıma bir Cibran sesi geliyor ;

” Dostum, güneşe bak, toprağa bak, suya bak, buluta bak; fakat, arkana bakma… Kimin geldiği önemli değil, kimin gelmediği de. ”

Bakıyorum yine de, hani belki… Sonra diyorum ki ; ‘belki’lerle geçecek bir ömür yaşanmasa da olur mu aceba?

Virajlar ve dar yollar bitmiyor… Şaka ile karışık bir durum gelmiş gibi sanki başıma… Bir psikolojik oyun içindeyim sanki.

Sabahlar geçiyor, akşamlar oluyor, nerede insansız yer var, açıyorum çadırı… Beslenemeyeli cok oldu bedenen… Ruhen fena degilim, bol sancılı geçiyor çünkü ve sancılar, cevaplara gebedir çogu zaman…

Yol hafif hafif düzelmeye başladı… Bacaklarımda bir güç, çevirdikçe, yeniden peydahladı kendini…

Alfabeler ve diller birbirine karışmışken, bir Erkan Ogur şarkısı açıp, tam olarak nerede oldugumu bilmemenin verdigi güzellik ve ‘gerçeklik’ ile, yeşiller içinden yeşiller begenerek devam etmeli yola.

4′ler 10′lar 100′ler Yeşilin ve şarkıların yanında, ne de komik kalıyor tüm rakamlar…

Yorgunluktan ve susuzluktan dolayı, hafif kaşlarımı çattıgım bir anda, nefis bir bölge bana ayrılmış gibi, agaçların içinde ; davete icabet etmek lazım ;

Bu soluklanmadan sonra yüzümüz gülüyor ya birazcık ; hemen bir sorun başgöstermeli… Şart ! Tüm yollarım yolculuklarım ‘zor’ olmak zorunda benim ; römorkumda nur topu gibi bir çatlak… Agzı süt kokuyor…

Rampalar… Ve sonrasında akşam vakitleri, sote kamp yerleri…

Rusya Düzlükleri vidyosu

Meyve-Sebze cok pahalı burada… Su’da öyle… Sınırdan giriş yaptımdan beri, yani neredeyse 4 gündür falan, ne beslendigimi, ne de doydugumu hissettim… Havası ve güneşi olan bir yerde, bu durum nedir böyle diye düşünürken, Rus insanlarının çalışmaya pek meraklı olmadıgını ögrendim… Aklıma Ercan dost’un, topragı nasıl kazdıgı, topragın ve dostumun mutlulugu geldi…

Yagmur… İyidir…

İlk ‘Moskova’ yazısını görünce, yalancı bir sevinç duyumsuyorum suratımda… Amacım, hiçbir zaman varmak olmadı ki, şimdi olsun… E zaten verilmiş sözler ve gerginlikler ve kanıtlamalar da yok, yol adına, hayatımda… Tabelanın fotografını çekip, sonra, makinedeki, pikseller kadar anlamsız durumunu görüp, ‘kalan yol’ un ( ki, kalan yolu kim bilebilir… ama kim? ) , saklıyorum öylesine…

Şehirler geçiyorum ; suratsız ve ortanca ;

Ve , yakından fotografının çekilmesi yasak göl kenarlarında pedallıyorum birkaç gün ;

Ne vakit bir balıkçı görsem, Nazım’ın , Japon Balıkçısı şiiri gelir aklıma, hele Sümeyra Çakır, seslendirmişse şiiri, o şiirin işte, bir bölümünde, kafamda bir fırtına başlar… Öfke başgösterir sesimde ;

Japon Balıkçısı

Denizde bir bulutun öldürdüğü
Japon balıkçısı genç bir adamdı.
Dostlarından dinledim bu türküyü
Pasifik’te sapsarı bir akşamdı.

Balık tuttuk yiyen ölür.
Elimize değen ölür.
Bu gemi bir kara tabut,
lumbarından giren ölür.

Balık tuttuk yiyen ölür,
birden değil, ağır ağır,
etleri çürür, dağılır.
Balık tuttuk yiyen ölür.

Elimize değen ölür.
Tuzla, güneşle yıkanan
bu vefalı, bu çalışkan
elimize değen ölür.
Birden değil, ağır ağır,
etleri çürür, dağılır.
Elimize değen ölür…

Badem gözlüm, beni unut.
Bu gemi bir kara tabut,
lumbarından giren ölür.
Üstümüzden geçti bulut.

Badem gözlüm beni unut.
Boynuma sarılma, gülüm,
benden sana geçer ölüm.
Badem gözlüm beni unut.

Bu gemi bir kara tabut.
Badem gözlüm beni unut.
Çürük yumurtadan çürük,
benden yapacağın çocuk.
Bu gemi bir kara tabut.
Bu deniz bir ölü deniz.
İnsanlar ey, nerdesiniz?
Nerdesiniz?,

Nazım Hikmet Ran

Dümdüz yolda, keyifler hiçinden hüzünler peydahlayarak, ilerliyordum ki, ‘Taaak’ diye bir ses ve bacak aramda lanet bir agrı…

Bisikletin selesi, yani koltugunu tutan 2 uzun vidadan biri kırılmış ;

İçimden, ayakkabılarımı ve çoraplarımı çıkartıp, düzlükte, arkama bakmadan yürümek geliyor… Yapamıyorum ! Özgür degilim demek ki daha ! Demek ki, Özgürlük’ten bahsetmeyinceye kadar, özgür olamayacagım…

Böyle bir şey nasıl olabilir ! O vida nasıl kırılır ! Ya iniş sırasında kırılsaydı! Kesinlikle sakatlanırdım! Sakatlansam, kim? ne kadar? nasıl? Hangi duygular ile üzülürdü? Biyolojik ailem mi? Aynı ilde olmamıza ragmen, buluşamadıgımız dostlar mı?  Bir süre rahatlamak için, kenara çekip Mavi Bulut’u, izledim öylece… Ayaklarıma, parmaklarıma, ruhuma baktım…

Toptan bir Hasss siktir ! çektim! Dedim ki ; Yaşamak olsun için, yaşamak !

Malzeme çantamda, güzel bir vida buldum.Kırılan vidayı söküp, hallettim sorunu.

Birkaç gün sonra Rostov’a varıp, biraz yatıştırıp ruhumu, öyle devam etmek lazım…

Hemen hemen her şehir gibi, Rostov’da, şehir işte… Deliler gibi pahalı…

İnternet bulup, buradaki gezginlerden mesaj var mı diye baktım… Ev bulamadım kalacak, ama şehri tanıtıp, sorunlara çözüm bulmak isteyen Marinka adında bir hatun ile buluştum.

Burada kadınlar ‘güzel’ler…

Suratlarının biçimleri bir tarafa, gram gülümsemeleri yok… Vücüt ölçülerini, cesurca ve biraz da haklı olarak sergilemekten çekinmiyorlar.Fakat, tek kelime konuşmaktan, gülümsemekten korktukları belli…

Marinka, ressam olmak istemiş ama ailesi hep sıkıntı çıkartmış, sonra birkaç ülke gezmiş… Ufaktan felsefe yaptık dilimiz döndügü kadar…

Römorktaki diger çatlakların da açıldıgını fark ettigimden , ne olur ne olmaz diye bir port bagaj almaya karar verdim.Daha 1,5 haftalık yol var nerdeyse… Yardım istedim Marinka’dan bisikletci konusu ile ilgili, üzerimdeki tek nakit para 1oo doları bozdurup, cözecegiz sorunları.

Şaka gibi bir olayla karşılaştım ! Benim paranın üstünde mühür var diye bozmadılar mı parayı ! Marinka ile belki 10 tane banka dolaştık ! Sagolsun hiç üşenmedi…

Bozduramadık parayı ! Sadece 25 dolar kadar Rus parası ile, kara kara düşünürken, Marinka’ya Varonezh’deki, gezgin dostum İbrahim Abinin oglundan bahsetmiştim.

Düşün dur ! Yola düşsem Mavi Bulut ile, 1. gün yemek alırken biticek para, kalıcam herhangi bir yerde… Ki düzlüklerde çok seyrek kasaba falan var, e bir de römorktaki çatlak mevzusu var… Mavi Bulut’un üstünde göz gezdirirken, bir de baktım, römorkun bisiklete giren kısmındaki pimlerden biri yok !

Arkama yaslandım… Hafif tebessüm ile, Ezginin Günlügü’nden Eksik Bir Şey şarkısını açtım, Marinka, baktı baktı bana… ‘Bir dakika’ dedi… Gitti bir bira aldı, geldi… Paylaştık…

O an, bütün güzel kadın vücutları, yarım şişe bira idi…

Aklım kuşlardaydı benim… Marinka’yı öpücüksüz bırakacak kadar, kuşlardaydı aklım, belki sadece bir kuşta… Belki bir kuşun, kanadını dolduran Rüzgarda…

‘Tren’ dedi Marinka… Ucuz bir yol ve dostum Doruk’un (İbrahim abinin oglu) evinin bulundugu şehre gidilebilir… Kalacak yer ve muhabbet ve ucuza yemek yapmak konusunda kendime güvendigimden, hadi gidelim dedim Marinka’ya, tren istasyonuna ;

Gittik tren istasyonuna… Marinka, belki 45 dk ugrastı ucuz bilet bulmak için, hatta biletimi o almak istedi.. Olmaz öyle şey dedim…

Yaklaşık 20 dolar’a bilet bulduk.Bagaj alma durumlarını, bisikletin problem olup olmayacagını sordu… Hayatında belki de bir daha hiç rastlamayacagı kötü kokan bir adama, bu kadar yardım… Vay beee ! dedim çogu zaman…

Römork’un lastigini söküp, geri kalan kısmını terk etmenin vakti geldi… Bir dostun, elleriyle, hatta o elleri yakarak yaptıgı bir parçayı geride bırakmak öyle zor olacak ki !

Ama Cemal Süreya’nın dedigi gibi ;

-biz kırıldık daha da kırılırız
kimse dokunamaz suçsuzluğumuza-

Cemal Süreya

Marinka’yla da vedalaşma vakti… Sıkıntılı durumlardan bir tane daha… Özellikle, yine, Cemal Süreya şiirlerinden bir tanesini mıh gibi taşırken aklımda ;

” Seviş yolcu büyük sözler söyle ve hemen ayrıl
Uçurumlar birleştirir yüksek tepeleri ” Cemal Süreya

Çok adetim degildir ama, öpülesi bir kadını, kısa bir sarılış ile, bir tren istasyonunda bırakmak…

Ah kuşlar, ah kuş ! Yaktınız beni… Üzdünüz Marinka’yı…

Şimdi tam sırası, Kül Vakti şarkısını dinlemenin ve aglamanın bolca…

Yol ve yol ile…

Create a playlist at MixPod.com

İnsan, mutsuz oldugu yeri çok rahat terk ediyor.Kalan da, giden de memnun bu hüzünsüz gidişten.

İki gecelik, renksiz ve çorak kamptan sonra Ganca adında bir kente geldim.Sanırım Azerbaycan’ın 2. büyük şehriymiş.

Bir markete girdim su almak için.
Dışarıyı gözlüyorum tabi marketten ; küçük bir kalabalık oluşmuş Mavi Bulut’un başında.

Diyorum ki kendi kendime ‘şunlara bi oyun yapayım’  Türklere daha az kaba davranıyorlar ya, merak ettim, bir Türk’e degil de, bir insana nasıl davrandıklarını.

Cıktım dışarı, biraz İspanyolca konuştum, sonra kırık bir ingilizce ile Arjantinli oldugumu söyledim.Aralarında ingilizce bilen birisi, digerlerini uyandırdı ‘Arjantinliymiş laan’ diye.

Usta, sonra bi baktım, kimi kask aynamı büküyor, kimi vitesleri kurcalıyor, arkada bir tanesi römorku kaldırıp tekrar bırakıyor yere…

Alanen taciz !

Benim kafam attı tabi, cigersizliklerini gördüm, sonra dedim ki, yerinde bir sinir ile ‘ Alayınızın  a…  k..y..rım ! Fazlasıyla hak ettiler agız dolusu bir küfrü.

Sonra şaşırdı bunlar tabi.Sen Türk müsün dediler.’Tesadüfen’ dedim ve sonra ekledim ‘peki siz İnsan mısınız?’

Hafif itiş-kakış başladı.Neden Türk oldugunu söylemiyorsun, biz Türkleri severiz dediler.Ben iyice çıgrımdan çıktım.Ulan dedim, başlarım size de, düzeysiz milliyetçiliginize de ! İyi dostlarım var milliyetci ve nefis karakterlere sahipler.Ama bunlar… Tarif edemiyorum…

Sonra birizi Kardeş Ülkeleriz biz dedi.İlla açtırıcak agzımı ! ‘insan’ olmayı unutmuş, tesadüfen dogdugu yere, öylesine körü körüne baglanmış ki ! Dedim sen Türkiye’deki kardeşlerini geç ! İran’da yaşayan, müzikleri, dansları, kendi dillerinde okumak ve yazmaktan mahrum bırakılmış, 35 milyon Azeri’yi korumaya çalışsana ! Yaklaşık 8 milyon nufusunuz var Azerbaycan’da, petrolü nerenize süreceginizi şaşırmışsınız, tutup İran’daki kardeşlerinize sahip çıkmıyorsun, sonra içi boş milliyetçiliginle Türkler Kardeşimizdir diyorsun !

Tartışma alevlendikçe, bunlar bisikleti falan yere düşürmeye çalıştılar.Tam kavgaya tutuşucakken, birisi digerlerini durdurmaya calıştı, bana da dedi ki ‘Gürcistan yoluna şuradan gidiyorsun, devam et arkadaş ! ‘

Söveeee Söveeee sürdüm Mavi Bulut’u

Yavaş yavaş yeşeren yollar, keyfimi biraz yerine getirdi açıkcası… Yolda dümdüz ve rüzgar da arkadan esince, harika yol aldım…

Sonra bir araba durdu yanımda, ‘hadi bakalım’ dedim ! Bir bela daha ! Arabadan 2 erkek 2 kadın indi.Gürcülermiş…

‘Sizi merak ettik, bir şeye ihtiyacınız var mı? Elimizden ne gelirse yapalım’
Sagol beeee ! dedim
Gülümseme görmeyeli epey olmuştu !
Fotograf cekilmek istediler,memnuniyetle kabul ettim…

Yavaştan güneş gidiyor diger memleketlere.

Sote bir yer kestirip gözüme, hava yavastan kararana kadar bekliyorum çadır kurmak için.Hep böyle yaparım.Eger cadırı görürse tatsız birkaç insan, gece iş açarlar başına adamın…

Sizi de es geçemiyorum yine Bir minik vidyo çektim illaki

Başka bir Güneş, başka bir ülke VİDYO

Sabah güneş ile düşüyorum yola tekrar.Bu arada biraz agrı başladı sag dizimde… Vücut artık dinlenmek istiyor birkaç gün.Ama ne yapayım, Tebriz’den sonra herhangi bir yer denk gelmedi, vücudumla ruhumu aynı oranda dinlendirebilecegim… Bu sebeple aşırı pedalladım, güzel bir yere varmak özlemi ile…

Dedim sınıra varmadan bir gece daha kalayım Azerbaycan’da.Cünkü sınır geçişleri hem çile oluyor, hem sınıra yaklaşık 60 km uzaklıktaki Tiflis’e öglen vakti varmak istiyorum.Bu sebeple, gözüme Qırmızı Köprü’yü kestiriyorum.

Fena rüzgar ve dar yolda, cebelleştikten sonra koca bir agaç buluyorum, seriliyorum dibine…

Sanırım 1 saat kadar dalmışım uykuya…

Gözümü bi açıyorum, Mavi Bulut’u yokluyorum yerinde mi diye Sonra hangi ülkede ve dünya üzerinde hemen hemen hangi civarda oldugumu anlamaya çalışıyorum.

Bu epey geldi başıma… Sürekli giden bir durumdaysam eger, aklımı ve ruhumu, en son bedenimi anlamaya calışıyorum ‘tam olarak ne oluyor’ diyorum kendi kendime…

Bir topraga, evindeki yatagından daha yakın bir smimiyet duyan bir köylü gülümsetiyor beni, sonra bir bakıyorum, aynı ‘yakıcı’lıkta bir kadın… Toprak üstünde, içtenlikle ter döküyor.Dur diyorum ! Aşık Veysel’in ‘Benim Sadık Yarim Kara Topraktır’ eserini açıp dinliyorum mp3 çalarımdan…

Eminim dinlemişsinizdir bu türküyü bir çogunuz.Ama ben isterim ki bir kez de okuyun.Nasıl büyük bir felsefe barındırdıgını hissedeceksiniz eminim.

Dost dost diye nicelerine sarıldım
Benim sadık yârim kara topraktır
Beyhude dolandım boşa yoruldum
Benim sadık yârim kara topraktır

Nice güzellere baılandım kaldım
Ne bir vefa gördüm ne fayda buldum
Her türlü isteğim topraktan aldım
Benim sadık yârim kara topraktır

Koyun verdi kuzu verdi süt verdi
Yemek verdi ekmek verdi et verdi
Kazma ile döğmeyince kıt verdi
Benim sadık yârim kara topraktır

Ademden bu deme neslim getirdi
Bana türlü türlü meyva yetirdi
Her gün beni tepesinde götürdü
Benim sadık yârim kara topraktır

Karnın yardım kazmayınan belinen
Yüzün yırttim tırnağınan elinen
Yine beni karşıladı gülünen
Benim sadık yârim kara topraktır

İşkence yaptıkça bana gülerdi
Bunda yalan yoktur herkes de gördü
Bir çekirdek verdim dört bostan verdi
Benim sadık yârim kara topraktır

Havaya bakarsam hava alırım
Toprağa bakarsam dua alırım
Topraktan ayrılsam nerde kalırım
Benim sadık yârim kara topraktır

Dileğin var ise Allah’tan
Almak için uzak gitme topraktan
Comertlik toprağa verilmiş Hak’tan
Benim sadık yârim kara topraktır

Hakikat ararsan açık bir nokta
Allah kula yakın kul Allaha
Hak’kın hazinesi gizli toprakta
Benim sadık yârim kara topraktır

Bütün kusurlarım toprak gizliyor
Merhem çalıp yaralarım düzlüyor
Kolun açmış yollarımı gözlüyor
Benim sadık yârim kara topraktır

Herkim olursa bu sırra mazhar
Dünyaya bırakır ölmez bir eser
Gün gelir Veysel’i bağrına basar
Benim sadık yârim kara topraktır

Aşık Veysel

Devam ediyorum sonra yola ;

Epey sürdüm, iyice degişti doga…

Ama varamayacak gibiyim.Cadır kuracak bir yer kestiriyorum gözüme.Kocaman bir restorant ve onun kocaman bahçesinde, belki 200 tane çadır kurulacak yer var.Bol agaçlı falan.Usulca yaklaşıyorum,buluyorum yerin sahibini ;

- Merhaba, bu akşam konaklayabilir miyim bu boş alanda

- Nerelisin?

- Geziyorum işte buraları, uygun mu burası, sabah erkenden yola cıkıcam

- hmm, senin sorumlulugunu alamam, ama bir şekilde çözeriz belki

- Benim param çok az, Moskova’ya gidiyorum

- E paran az, ne diye çıkıyorsun yola

- İlginize teşekkürler, iyi akşamlar.

Aklını, dolar ve benzinle yemiş bu restorant sahibine bolca gülüp sürüyorum.Yaklaşık 500m ilerliyorum, nefis bir tren vagonu duruyor bir bahçenin içinde, eski bir vagon.Hey diyorum, ne yaşanmışlıklar vardır bunun içinde… Heves ve keyifle tam yükü indiricem römorktan, bir çoban ile karşılaşıyorum… Aram iyidir ya çobanlara akıl, ruh ve emek güdüyoruz bolca.Meslektaş sayılırız Neyse, bu gece burda kalacagım diyorum, ‘arkadasıma sormam lazım, burası bizden sorulur’ diyor.Gidiyoruz başka bir adamın yanına, ‘patrona telefon etmem lazım diyor’ sanki koyun keçi istedik yahu ! Neyse, patronu arıyor telefonla, patron beni görmek istiyormuş, yürüdük, bir de baktım, o restorant sahibi ! Açtı agzını yumdu gözünü… Tamam dedim ya, sagolun ! Dönüm dönüm arsası var adamın ama, içinden çürük patates kokuları yükseliyor, kalbinin…

Devam ettim.Hiç hoşlanmıyorum karanlıkta yol almaktan.Neyse, birkaç kişi ile rastlaştık yolda.Bizim kahvenin önünde cadır kurabilirsin dediler… Teşekkür edip, kurdum çadırımı ve yattım güzelce…

Sabahından bir fotograf ;

Koşar adım düştüm yola… Bugün sınır geçişi var.

Çocuklar çıkıyor karşıma…

Sonra ve sınıra dogru işte, aklıma gelen her şey, bagdaş kurup düşüncelerin bereketsiz düzlüklerinde, sesleri koşturmaya başlıyor sanki, ve sanki, kalmak, öyle sert yumrukluyor ki kapımı… Tüm çocuk bakışları, ”uzaklaşma bizden, sevebiliriz burada birbirimizi” diyor…

Sınıra geliyorum sonra, fazlasıyla memnun ve Azerbaycan’ın kirini üzerimden attırcak havalarda soluk almak özlemi ile döndürüyorum pedalı.

Bisikletli sınır geçişlerinde, özellikle römork varsa, inanılmaz sıkıntılar cıkıyor ortaya.Arabaların geçtigi bölümden mi yoksa insanların geçtigi bölümden mi geçmen gerektigine karar verecek ya polisler, o kadar geriliyor ki insan…

Yine de, en kolay sınır geçişlerinden birini yaşadım ve hemen aşkla pedallamaya başladım… Gürcistan’da olmanın verdigi mutluluk (ya da Azerbaycandan’kurtulmanın’ da diyebiliriz ) o kadar güç verdi ki bana

Gürcü dili inanılmaz keyifli görünüyor Alfabeleri de kendilerine özel

Amcam almış alkolü almış alkolü muhabbet etmek istiyor Ah be diyorum, Tiflis’e öyle heyecanla pedallıyorum ki, hava da tam gidilesi yine,  en az tüm havalar gibi.Bir fotografını çekiyorum amcamın, devam ediyorum yola ;

Ve Tiflis’e son 7 km.

Bir başkent oldugunun farkındayım Tiflis’in… Ama ne bileyim, sanki araçlar kovalıyor gibi hissediyorum beni

Şehrin ortasından kocaman bir nehir geçiyor… Nehir, şehri ikiye bölmüş… Merkezde internet bulup, Couch Surfing ‘den kalacak yer cıkıp cıkmadıgına bakıyorum, cevap yok kimseden… Şehri dolaşmaya başlıyorum biraz, gözümün biri  ile de küçük otel bakıyorum.

Güzel kadınların ve bol üniversite ögrencilerinin dışında ilgimi çeken herhangi bir şey bulamıyorum burada da… Otel fiyatlarını ögreniyorum, artık dinlenmem şart en az 2 gece… yaklaşık 30 dolar kadar burada da oteller…

Hiç kalmak gelmiyor içimden… Bir tane bira alıp ki su ile aynı fiyat Oturup meydanda, biraz çevreyi izleyip, Batum’a kadar dinlenmeden devam etmeye karar verdim.Yaklaşık 350 km daha pedallayacagım, bu da, normal şartlarda 2 – 2,5 gün kadar sürer.Tamam, söz kesilmiştir Sadece Beyzbol oynayan gençler dikkatimi çekiyor yolda… Onun da fotografını iliştireyim ;

Batumi levhalarına baka baka devam ediyorum yola… Ama hava hafiften kararıyor… Şehrin çıkışına dogru bir piknik alanı görüp dalıyorum içeriye… Epey yoruldum, cok uzun bir gün yaşıyorum… Agaçların altında olmanın verdigi haklı huzurla, uzanıyorum azcık, yine düşüncemde birkaç agrı başgösteriyor… Ne yapıcam ben bu kafa ile bilmiyorum, bazen böyle, 50-55 yaşında hissediyorum kendimi… Cananım sıkılıyor…

Birkaç Fikret Kızılok şarkısı ile, yoguruyorum düşünceleri, sonra, alıp kemanımı ormanda tek başına takılıyorum, kırık bir dogaçlama…

Yarım saat kadar sonra, bir de baktım ki, 20 kadar polis bana dogru geliyor Basıyor beni bir telaş, bu kadar polis bir adamın üstüne üstüne geliyorsa, pek hayırlı degildir durumlar

Diyorlar ki, bize bir şeyler çalar mısın? ben ‘ee şey eeeee ‘ falan yapıyorum bir süre, sonra hemen bir bardak bira dolduruyorlar bana Ellerinde 5 er litrelik bira fıçılarından 4 tane Bir parça ekmegin arasına da, bir tane sosis koyup uzattılar bana

‘Tüm turistler Gürcistan’a hoşgeldiler’ dediler.

Şöyle bir yokladım kendimi, hayal falan degil, bunlar cidden polis.

Neyse, meger, Polis bayramı yaklaşıyormuş, bunlar ön kutlama yapmak için gelmişler

O zaman durun çalayım bir şarkı dedim ;

Gürcü Polislerine küçük bir şarkı VİDYO

Kaç bardak içtim bilmiyorum Ama nefis bir uyku çektim, onu iyi biliyorum.BU arada, Gürcistan polisi hakkında inanılmaz iyi şeyler ögrendim, mesela, trafik kontrolu var, arabadan inmek yasak, rüşvet teklif etmek daha yasak ! (Azerbaycan sınırında, Azerbaycan polisinin bana yaptıkları geliyor da aklıma) Sonra, yurda giren turistleri, ellerinden geldigince iyi agırlamak başlıca görevleri ve oldukça içtenler bu konuda… EVet, telsizleri var ama, insanlıktan çıkmalarına neden olmamış bu durum

Sabah pedal çevirmekten, bilmedigin bir cografyanın o çekici kokusuna kapılmaktan, daha güzel ne olabilir? Belki çok şey, belki hiçbir şey… Ne çok soru var cevaplanması gereken Bazen, kafama, bir Nazım Hikmet ya da bir Cemal Süreya şiiri dayayıp, sözcükleri bagırmak istiyorum düşüncelere ve diger tüm düşünceleri bastırsın diye ezgi, güzel bir agaçtan oyulmuş kemanı düşünüp, o agacın kederine bırakmak istiyorum kendimi.

Ve bir tabelada, bir İstanbul göründü… ‘Kırlangıç’ ve martılar düştü aklıma… Sonra Cihan dost ve Orhan Abi sanırım iki kişi daha, Türkiye – Gürcistan – Türkiye turu yapıcaklardı Haziran başında… Onların bu tarafa gelecegini düşünerek, bu yolu çok iyi aklımda tutmalı ve onlara anlatmalıyım diye düşündüm.Eminim, bu yazıyı okumaları epey fayda saglayacak onlara…

Genelde düz yollar… Ama dün konuştugum polisler, epey rampa oldugunu söylemişlerdi devamında.

Bir arabanın üstündeki şenlikli kalabalık dikkatimi çekti sonra Yaklaştıkça, anladım üsütndekilerin ne oldugunu ;

Yol gayet düzgün ve geniş bir yol ama, yahu ne bir benzinlik var ne de bir çeşme… Benim de yaklaşık yarım litre suyum vardı sabah.Susuzluk içinde pedalladıgım yaklaşık 60 km’den sonra, fazla su taşımadıgım için kendime çok kızdım.Sonra yol çalışması yapan bir gruptan biraz su istedim.Hemen paylaştılar sularını… Yaklaşık 3 km sonra, bir minik restorant gördüm hemen daldım içeri… Önce su, sonra peynirli kalın bir börek ve serinlemek adına, soguk bir bira yudumladım yanında… Doymak ne güzel bir duygu diye gülümsedim..

Sonra düştüm yola… ciddi bir rampa çıktıktan sonra (yaklaşık  5-6 km ) bir tünele geldim.Tünellerden hiç hoşlanmıyorum.Arabaların çıkardıgı o ürkütücü gürültü, ve karanlık ve ruhubet… Çok hızlı bir şekilde pedallıyorum tünelde.

Bir inişe başladım… Öyle iyi geldi ki o rampadan sonra Bir düzlüge ulaştım yine, ilkbahar, damagımda kalan bir yudum kuş sevinci gibi, canlılıgıma canlılık katıyor… Yol kenarlarında, eski kiliseler var bolca bu arada.

Sonra devam ediyorum.Saat 4 falan… yaklaşık 90 km gelmişim sabahtan bu yana… Ama yeni açılmış gibi hissediyorum kendimi.Bir çeşmede soluklanırken, yan tarafta bir restoran dikkatimi çekti.Sonra ben bir başkasının dikkatini çektim ve bir adam yanıma gelip, nerden geldigimi sordu.Ben de, İngilizce ya da Türkçe bilip bilmedigini sordum.Türkçe biliyormuş.Birer çay içtik.Sonra 3-4 kadın vardı restoranda, salaş giyinimli bakımlı kadınlar… Bir tanesi sevgilin var mı burada dedi.’Yok’ dedim, sonra iş biraz sarpa sardı.Nişanlıyım dedim bir Türkiye’De bir kadınla… Usta, megersem o kadınlar orda çalışıyorlarmış.Hayat kadını olarak… Lan dedim Feyyaz, çok seri devam et yola… 2. çayı yarıda bırakıp devam ettim yola.BU arada restoran sahibi ile bir fotograf çekildik.Çay ve su için teşekkür adına koyayım fotografını.Cok da iyi muhabbet ettik…

Pedalladım pedalladım, saat yaklaşık 7 oldu, yemek yemeli ve kirli kıyafetleri yıkamalıyım artık diyerekten, ucuz bir otel bulursam kalma ihtimaline karşılık yol kenarlarını süze süze devam ettim.Sonra bir otel gördüm, çok keyifli görünüyordu.Girdim içeriye, 15 dolara anlaştım.Güzel bir yemek yedim.BU arada, çevremde sürekli, kadınlar dolaşıp duruyor.

Agır iş yaptıkları yüzlerinden belli…

Yine yaklaşıp sorular sormaya başladılar… Meger burası hem genelev hem restorant hem otelmiş.Bir önceki restorant gibi…

Evliyim ben dedim.Sonra, hemen odama çıkıp, çorapları falan yıkadım, sonra erkenden uzandım, uyuyup, sabah erkenden düşmek istiyorum yola…

Gece bir müzik başladı, Ankara havası… Otelin alt katı gazino, üst katta 8 tane falan oda var, odalar yaklaşık 15m kare falan.Ahşap bir yapı…

Gece yan odalara, müşteri aldı tabi kadınlar.Haydi buyur… Sesler yükselmeye başlayınca, kulaklıgımı takip sabahı beklemeye başladım… Benim uyku yine yalan oldu…

Sabah erkenden kalkıp, topladım Mavi Bulut’u…

Kahvaltı yapıp düştüm yola…

Doga, birçok kokuyu bastırır bilirsiniz… Ama Tarladaki kadınları görünce, dedim ki, buna nasıl iştir…

Ter ve Emek

Kimi,
Koyun güder tarlada,
Kimi,
Etini satar ikinci katta..

Kendine uzak vatanlarında,
Hep yorulmakta
Kadınlar…

Mentol
Ve
Tezek kokusu,
Farklı gırtlaklarda,
Hep aynı yakıcılıkta…

Sonra hep yara,
Bütün agızlarında…

diye bir söz dizdim karşılaştıgım manzaralar karşısında…

Diyorum ya, tüm kirleri temizliyor diye doga…
Birkaç tavuk ve güzel eskimiş bir yüz, beni mutlu ediyor hemen ;

Khasuri’ye varıyorum sonra… Batumi’ye 200km den az kaldı…

Birkaç köy ve kasabadan geçiyorum.İnsanlar el emeklerini sunmuşlar gelen geçenlere.

Bir teyze de, cevizli sucuk ve türevlerinden satıyor

Sonra pedallıyorum… Bir çeşme görüyorum önce, kulaklıklarımı çıkartınca da, nefis bir Gürcü müzigi duyuyorum.Hemen sese dogru gidiyorum, minik bir restorant.Öyle kadın ticareti falan olmadıgını anlayınca, Mavi BUlut’u park ediyorum nehir manzaralı bir yere, geçiyorum ben de minik restoranın verandasına Yol kenarında bir fırından aldıgım ekmegi yedikten sonra bir bira ile ödüllendiriyorum kendimi Ödüllendirmek lafın gelişi tabi

Bir de küçük vidyo çektim sizin için.Özellikle Cİhan dost ve Orhan abi için, yolu az çok kafalarında oluştursunlar diye

Minik restoranda, Gürcü müzigi ve ilkbahar keyfi VİDYO

Keyifle düşüyorum yola… Rakım baya yükselmiş bu arada, yol kenarlarındaki karlardan anlıyorum bunu… Hava da öyle sıcak ki aslında.

Epey rampa çıkıp, bir de tünel geçtikten sonra (yaklaşık 1.600m uzunlugunda) bir iniş başlıyor ki… Yaklaşık 30 km oldugunu duymuştum.Keyifle inerken, bir taraftan, birkaç ay sonra Cihan dostların burayı çıkacak olması telaşlandırıyor beni… Ama manzara öyle keyifli ki, eminim sorunsuz devam edecekler yollarına…

Bir de vidyo çektim sizin için İniş vidyosu…

Batumi’ye dogru İniş VİDYO

Ve hafif düzlükte ellerimi dinlendirirken, bir de bakıyorum ki, 3. tekerim patlamış Ama o kadar güzel yerde patlamış ki Bir çeşme var yanımda, yanında bir de oturak
” Çeşmenin başına, bir Fernando inmiş, egilmiş, içlastigi, suya düşüüüürmüş

diyerekten keyifle tamir ediyorum lastigimi

Tamirden sonra, arkadan esen rüzgar ve bir restoran sahibinin çizdigi kestirme rota sayesinde, yaklaşık 8 saatlik bir sürüş daha yaparak, ki normalde günlük sürmem gereken ortalama zamandır ve ben toplamda neredeyse 15 saat bisiklet sürmüş olucam gün sonunda,  Batum tabelasını görüyorum.Ama çok hoşlanmadıgım, çok geç bir saatte giriyorum, büyük oldugundan emin oldugum şehire…

Neyse, şimdi saat olmuş gece yarısı, e bu saatten sonra da tutup otele para vermek istemiyorum (epey cimrileştim son dönem) Sahilde yatayım diye geçirirken aklımdan.Türkiye Kıyıları Turumda yaptıgım gibi, benzin istasyonlarından birinde şansımı deniyorum ve bu sefer şanslı hissediyorum kendimi.Benzin istasyonunun marketi açık ve kalmamda hiç sakınca görmüyorlar.

Sabah, sisini üstünden atmış Batum ile karşılaşıyorum…

Keyifli keyifli pedallıyorum.Bir çorba içip, bir otele yerleşmek niyetim… Vücudumu çok ihmal ettim.Toparlanmasına fırsat vermeliyim.Daha nice ülkeler dolaşıcak bu bacaklar, kollar…

Bir çorbacı bulup, nefis kelle-paça çorbasını indiriyorum mideye özlemişim yahu.

Ucuz otel arıyorum… Neredeyse imkansız.Burası, Türkiye’nin Bodrum’u gibi.

Yaklaşık 30 dolara bir oda tuttum.Hemen yerleştim odaya.Bu arada, artık anıları taşımaktan yorulmuş saçlarımı fark ediyorum…

Son birkaç yıldır yaptıgım gibi, alıyorum makası elime

Yaklaşık 1 saat sonra, farklı bir adamla karşılaşan resepsiyondaki kızın suratını görmeniz lazımdı

Çıktım dolaşmaya başladım Batum’u… Birkaç fotograf çektim sizin için, çok da anlatılacak, duygusal ya da mantıksal bir olay yok ‘Şehir işte’ diye özetledim kendimce ;

Bisiklet yolları çok güzel deniz kenarında… Ve kiralık bisikletler koymuşlar epey

Onca çiftin ve tek başına gezinen kadınların yanından, ellerin cebinde dolaşmak, birkaç kez iç çektiriyor bana

Burada, sanata epey deger veriyorlar… Bir de arada, minik limanda, birkaç yunus görebilirseniz, sizden şanslısı yok

Normal şartlarda, aklımdan geçirdigim plan şu; Batum’a giderim, 2-3 gece dinlenirim, sonra feribot ile geçerim Rusya-Sochi’ye. Gürcistan-Rusya karayolu geçişi kapalı, o yüzden, Rusya’nın Karadeniz kıyısındaki Sochi şehrine gemi ile geçmek gerekiyor.Zonguldak-Samsun-Trabzon’dan ve Batumi’den gemiler var Sochi’ye.Niyetim Batum’dan binmek Sochi gemisine.Sorup soruşturdum, en az 3 gece daha kalmam gerekiyor Batum’da… Hem’bana’ göre biraz pahalı bir şehir hem de, 1 günde hissedilebilecek tüm durumlarını hissedebiliyorsun…

Sabah kalktım, alışveriş yapıp, kahvaltı edip etmemek için düşünürken; karmaşık maddi hesaplardan sıyrılıp, beni her açıdan rahatlatıcak bir karar aldım ;

Hacen ‘ dedum, geçeyum ben Trabzon’a, ha ordan bineruz da gemiye.

Heyecanla topladım eşyalarımı, yükledim Mavi Bulut’u… Haydi bakalım dedim, sürdüm Türkiye sınırına dogru.. Zaten 25 km falandı sanırım Sarp  Sınır kapısı

Türkiye Kıyıları Turumda, 4 yıl önce, Sarp sınırından başlamıştım tura… Farklı bir heyecan ile pedallamama sebep oldu bu

Karadeniz hemen hissettirdi kendini ;

Yine zor bir sınır geçişinden sonra, 4 yıl önce ilk bisiklet turumda çekildigim yerde bir fotograf çekiliyorum… Öyle garip hissettim ki kendimi o anda… Yine bir fotograf makinesinin önündeyim, aynı yerde ve aradan 4 yıl geçmiş, onlarca insan girmiş hayatıma, birkaç insan çıkmış… Ülkeler gezilmiş, suratlara bakılmış…

Anlatamam hissettiklerimin çogunu… Ama nasıl pedal çevirdigimi görseydiniz, belki anlardınız biraz coşkumu… Bu arada, Arhavi’ yi okuyunca tabelada, Nazim Hikmet’in ” Arhavili Ismail’in Hikayesi” adli siiri dustu aklima.Okumanizi tavsiye ederim..

Trabzon yaklaşık 1.5 gün uzagımda… Bir arkadasa selam ediyorum ‘Hakan nerdesin?’ ‘Sevinç ve şaşkınlık içindeki dostum ‘Trabzon’dayım’diyor… Mevzuyu anlatmamla birlikte, kimseye söz verme, bendesin diyor Bunun rahatlıgı ile pedallarken, Nazım Hikmet’in Hopa cezaevinde yattıgını anımsıyorum.Hemen sapıyorum Hopa’ya, soruyorum 4-5 kişiye, yıkmışlar cezaevini… Niyetim Mavi Lİman şiirinden bestelenmiş Cem Karaca şarkısını, ustanın anısına, cezaevinin önünde çalmaktı… Malesef yapamadım…

Sürmeye devam ettim, bir amca el etti, Gel bakayum da ! Çay ikram etmek istedi, kaçırır mıyım

Muhabbet koyulaşıyor.Aç olup olmadıgımı sorduyor Yüksel abi, suratımdan belli da aç oldugum hiç kıvır mıyorum… Şöyle böyle diyorum.

Hemen bir Mıhlama patlayorlar babası ile, benim için

Nefis bir dostluk kurduk, hatta Mıhlamadan daha lezzetliydi, hesap edin

Sonra ayrılık vakti Ben tabi önceki Karadeniz maceralarını, taka kullanıp balıga çıktıgımı falan anlatınca, dediler ki ‘ ha buraya bizim barakamız var, kafan estiginde çık gel 1-2 hafta kal da bizimle’  :)

Bir yurdumuz daha oldu Rize’de…

Yola devam ettim, birkaç saate hava kararacak, ama yol öyle güzel ki ;

Tünelden geçmektense, sahil yolunu tercih etmenizi tavsiye ederim

Çayeli yakınlarındaki bir plaja kurdum çadırımı.

Nefis bir günbatımı ve bolca dostun sesini duyup  uykuya daldım… Ama, gece, alkolun ayarını kaçıran gencler, horon tepmeye ve benim cadırımın yakınlarına biraz şişeleri fırlatmaya başladılar…

Yine de ettik sabahı…

Trabzon’a vardım, Hakan’ın evine yerleştim…

Hakan beni tanır, hatta uzaktan kuzenimdir Karadeniz Teknik Üniv. yakınlarındaki evinde, ben bu yazıyı yazarken internet siteme, telefon etti ‘Feyyaz acil gel ‘ kavga falan ediyor sandım, küçük kutu sütümü elimden bırakıp gittim üniversitenin kapısına, ‘ne oldu da ! ‘ dedim.

Derslerine giren profesöre benden bahsetmiş, hoca da demiş ki ‘gelip bizimle yaşadıklarını paylaşırsa seviniriz.’

Şimdi yaşadıklarımı paylaşmaktan mutluluk duyarım her zaman, ama tutup, insanların zamanını almak, ‘dogru’ yu  biliyormuşçasına yüksek sesle konuşmak hiç adetim degildir.

Artık söz verilmiş, ortalama 50 tane ünv. ögrencisi, karşımda bekliyorlar beni dinlemek için… ve tatlı mı tatlı profesör de keza…

Şimdi, nasıl etsem nasıl anlatsam… Bir uçtan başladım anlatmaya… Türkiye Kıyıları turu, Latin Amerika, Nazım’a Çıkan Yol… e belirli bir duruşum var hem karakter hem ideoloji olarak, sansür de yoktur lugatımda… Eski İtalyan kızarkadasımla Peru’da nasıl tanıştıgımdan, Bolivya’daki gasp olayına, Nazım Hikmet’in sansürüne karşılık, ustanın mezarına toprak götürmenin sosyalist tarafımda hissettigim sorumlulugu azaltacagına kadar… Anlattım anlattım. Herkes memnun kalmadı bu muhabbetten, birkaç ögrenci, yaşantıma dair sorular sordular, hani boşluk arayışıyla hayatımın eksik tarafını bulup, elindeki comagı sokmaya calışanların dışında cogu samimiydi…

Henry David Thoerau’dan girip, Halil Cibran’dan çıktım… Evlilik, yalnızlık,’bu degirmenin suyu nerden geliyor’ sorularına da cevap verdim (dedim ki, ordan bakıldıgında degirmen kenarında oturuyor gibi görünüyorsam, şöyle geçeyim dostum… – şimdi nasıl görünüyor? )

Akşama, muhabbet tadında hikayeler anlatma konusunda sözleşip, hocanın 1 dersini ‘ziyan’ edip, ayrıldım sınıftan

Bunu birkaç kez daha yaptım ama, yani nasıl anlatayım… Yol, sadece gidilir ve herkesin bir yolu vardır… İnsanın seçimi, başkalarından başarılı oldugu anlamına gelmez ki ! Neyse… Bu akşam 18:00 de gemi hareket ediyor Rusya – Sochi’ye…

Eger sınır geçişim başarılı olursa, 2300 km ye yakın yolum daha olucak ustaya…
Dostluk ve yol ile…

Music Playlist at MixPod.com

Bir ulkeden digerine, kac surat kalir geride?
”Hem mutlu oldugun yeri terk etmek ne demek oluyor arkadas ” diye sormazlar mi adama?

Sordular…
Cevap, yok…

Fazladan bir gece daha konuk oldum, Sahand ve ailesi ile, cok sevdik birbirimizi.Gun icinde, Tebriz’de dolandik durduk arkadaslarla… Sehriyar isimli buyuk sairlerinin evini ziyaret ettim.Anlatilacak o kadar sey var ki Tebriz’de…

Sadece, Sehriyar’dan bir dize yazayim :

” Bir men olum birde sen
Bize basga kim lazimdi göresen
—–Men bir yamac olum bir düzen olum
—–Sen düzen icinde acan ag lalem
—–Men gece senin icin yanan sam olum
—–Sense etrafimda süzen pervanem
—–Bilirsenmi o demde ne isdiyirem
—–Bir men olum birde sen
—–Bize basga kim lazimdi göresen ” Sehriyar.

Dahasi… Dostum Hamed’ in ” Ayriliq cok cetin ” demesi bir aksam vakti, Tar ustadi Amir Bey’in bana birkac dvd hediye etmesi (azeri muzigi, cogu klasik), sonra yaptigim italyan yemegi ile tam doymayan ama cabami ve lezzeti taktir eden, kokca bir oda dolusu dost… Mehdi’ler falan… Yok yok ! cikamayacagim isin icinden.Olaydiniz yanimda, anlardiniz, anlatma cabamin bosunaligini…
Azeri bir kadinin, farsi gozlerine bakmak mevzusu apayri… Sona ile tanismalisiniz…

Sahand’larda son kahvaltiyi yapip ve anlatip ‘ Kahvaltinin mutlulukla bir ilgisi oldugunu ‘
Dustum yola…

Bir trafik var ki Tebriz’de… Gordugunuz gibi en soldaki araba bos, benim Mavi Bulut ile gecmem gereken yer, taksi ile park etmis aracin arasinda kalan minik bosluk.

Gectik gectik… Tehran yolundan, Sarab’a donecegim.Oradan da, tam gaz Astara, Iran – Azerbaycan siniri.

Iran’da sort ile yada bermuda ile dolasmak yasak.Hatta hapis cezasi oldugunu duydum, alkol bulundurmak ise 3 ay hapse bedel… Bu sebeple sarap falan icemedigim gibi, bir de taytin ustune esortman cektik.Ama pacabandi yok.Hani sponsorlar karsilarlar ya boyle seyleri, ah dedim Tuh ki ne tuh Nazim Ustayi ya da yolumu (ikisi de ayni sey ) pazarlasaydim biraz, boyle kocaman sIkIntIlar cekmezdim Ya da dur yahu   Paca – band ‘i hmm

Koli bandi her eve lazim.Ayrica insani ahlakli kiliyor

Devam ettim, yolda olmanin ve tekbasinaligin verdigi keyiften ve ogretileri saya saya kafamda, bir de baktim, rakim yuksekmis epey.Karlar falan gormeye basladim yol kenarinda… Az ama, temiz bir serinlik var…

Dogu, hep boyle sert gorunmustur bana ve kocaman bir cekicilik barindirir… Aklima Tasdelen ile yaptigimiz Mugla-Izmir-Van turu geldi… Hey gidi hey… Tasdelen cok sever boyle cografyalari… Epey andim dostumu…

Benim parmaklarimdaki bir rahatsizliktan dolayi, sicak-sogukani hava degisimlerinde parmak uclarima kan gitmiyor.Ordaki kilcal damarlar daraliyormus.Falan filan… Istemeye istemeye, zorla kullandigim uzun eldivenlerim de pek is gormedi bu ayazda…

Iran hala kendini hissettirmekte… Siyahlara burunmus kadinlar.Ki saklayacak hic birseyleri yok eminim…

Aklima bir Sunay Akin siiri geliyor boyle manzaralar gorunce :

Beyazperde
Artıyor kara çarşaflılar
yurdumun her köşesinde
neden olacak
siyaha boyanıp
kadınlara giydiriliyor
yıkılan sinemalardan
geriye kalan
onca beyaz
perde!

Sunay Akın

Bir kucuk kasabadan geciyorum… Yagdi yagacak yagmur.Aklimda da hemen hemen hicbir sey yok…

Bir yagmur basladi sonra… Yavruum yagmurrr, yag beee ! dedim surdum.Derken, yine her evin gereksinimi cop posetlerinden bulundurmaktayim yanimda, ruzgar’i yagmuru gecirmeyen kiyafetler yerine (hem ruzgarsiz ve yagmursuz bir ten, ne kadar tendir ki ? )

Yolda karsilastiklarimla muhabbetler ederken, en son, ‘Nereye gidiyorsun’ diye soruyorlar bana, Sarab’ diyorum Bir gulusmedir ki sonra meger son 30 km yi yanlis yolda yitirmisim

Aslinda, dusunulesi cok sey var yasama dair… Mesela : nedir yahu ‘ Yanlis yol ‘ tamam cevap bulduk diyelim, peki bir yolun yanlis mi dogru mu oldugunu nereden bilebiliriz ki, o yola girmeden? Su assagidaki fotograf, ‘Yanlis yol’ dan bir fotograf

Boyle yanlis yola can kurban Manzaralarin tadini cikarta cikarta ‘Dogru yol’ a dondum ( ister misiniz, bir de Dogru Yol nedir diye tartisalim o kadar felsefeye vakit yok simdi )

Fars alfabesi kullaniyorlar genelde… Sarab yolunun da Latincesini yazmamislar, e ben de canimin cektigi yere surdum tabi.Neyse… ‘Gunes diger memleketlere giderken’ ( hep battigini soylerler, sonra yasami gunlere, aylara ve yillara bolerler, inanmayin yahu boyle seylere ) Gunes oyle guzel yol aliyordu ki, kendi yolumdan caydim bir an icin.

Bir tepe kestirdim gozume, surdum, yuku ile birlikte Mavi Bulut’u en yuksek tepeye…

Cadirimi kurdum hemen.Boyle guzel gunes olur mu? Olmaz mi? Bu manzaraya ve sol tarafima  dusn bir de siir okunmali dedim… Once kendime okudum… Sonra dedim ki kendime, bencilligin sirasi degil Feyyaz.Sizin icin de okudum o siirden bir kisim.Vidyoya cektim… Takip eden ‘kisi’ sayisi, oyle binlerce falan degil, ki olsun da istemem, 20-25 yurekli insan var onlarin yuregi genistir… Oyle saymakla da bitiremeyiz hani…
Neyse, tepe vidyosunun linki :Iran’in Tepelerinde Siirler Okunur

Sahand’in annesinin benim icin hazirladigi poseti bir de actim ki ! Bir kus sutu eksik

Gunluk tutmayi becerememisimdir hic… Komik gelmeye basladi, sozcuklerin ustune tarih atmak falan… Artik  bir gunce tutmamaya karar verdim.Sadece yazmak istedigim zaman yazdim bu geceden sonra.Yalniz sunu paylasmak isterim ; bu gecenin sabahinda, ne yazmisim biliyor musunuz deftere ;

” Allahlar gibi uyandim bu sabah ”

Sabahin sonrasi, ne kadar onemli olur ki artik?

Gunler uzun burada… Kamp yapa yapa gittim… Gunes ve Ay’in sarkilarina sahit oldum bolca…

Astara’ya inis kismina geldik yolun.Hep bahsediyorlardi ; cok guzel yol, 35 km lik kocaman bir inis var falan diyorlardi Tebriz’deki dostlar.O yoldan bir kare ;

Karadeniz dogasina benziyor buranin dogasi… Bol trafikli ve nemli bir yoldan yaptim inisi… Epey tehlikeli cunku kocaman tirlar da iniyor bisikletin yanindan.Ve bisikleti kullandigim kisim, hep bombeli yol yani ziplaya ziplaya iniyorsun.Her kilometrede arkama bakiyorum bisikletin romorku benimle geliyor mu diye Zaten hatirlarsiniz, kaynak yaptirmistim Tebrize giderken.Sunu soylememde fayda var; uzun yolculuklarda bu romorklar cok kullanisli.Yalniz benim romork ince demirden, el ile  yapildigi ve test edilmedigi icin boyle catlamalar vs oluyor.

Indim duzluge nihayet…

Portakalli ve ekmekli bir menuyu mideye indirdikten sonra, sehir merkezine dogru surdum…

Hala Iran sinirlari icinde oldugum cok belli dimi trafikten

Neyse… Gunler sonra ilk kez otelde kaldim.Ucreti yaklasik 15 dolar.Aslinda en az 2 gun dinlenmem lazim vucudun topralanmasi icin, ayrica farkli yemekler yemeliyim.Ama, biraz daha sIkmam lazim disimi, Baku’ye kadar otelde kalmak yok’ diye diretip, ertesi gun sabah hemen Azerbaycan sInIrIna gittim.

Sinirdan gecerken, bisikletimi kurcalayanlari, catik kaslarla, rusvet istiyen polisleri ‘konsolosluga telefon etmek istiyorum’ diyerek atlattim ( neymis efendim, yuruyerek gecmiyormusum, bisikletle geciyormusum.Dedim sen ver hele bana telefonu’ zaten sofradan yari ac kalkmisiz, birde rusvet mi verecegim )

Neyse, epey kapidan ve merakli ve biraz da kizgin bakislarin arasindan, gectim Azerbaycan sInIrIndan.

Polislerden farkli olarak halk biraz daha kibar ve gulumseyisler icinde ‘simdilik’…

Yollar gayet guzel… Trafik desen , o da oyle… 300m lik bir toprak parcasini geciyorsun, dil – din  ve bakislar, o kadar degisiyor ki… Urkuyor insan, insanin ‘sahip olma’ tutkusundan.

Yolda giderken, yanimda kosan cocuklari cok goruyorum… Onlar, kask aynamdan uzaklasmaya baslamadan, sizin icin bir vidyo cektim

Azerbaycan’a giderken, cocuk karşılaması VİDEO

Cocuklari, yeni dostluklari, o kucucuk kask aynasindan izlemek oylesine zor ki !

Dustuk yola… Bile bile… Taaa 10 yasinda…

Yavas yavas Baku levhalari gorunmeye basladi.Heyecan icindeyim, sarkilar ve sicak insanlar bulmak umudu ile pedalladim.

Bir aksam, kurdum cadirimi kuytu bir bahceye… Ama nasil yorgunum… Km saatim yok ama, ortalama 120 -130  km ilerleyebildigimin farkindayim mecburen, ruhsuz tabelalardan dolayi.

Neyse, cadirin onunde barbunyami yuvarlarken, bir amca geldi. ‘Eve gidelim, yagis yagacak bu aksam’ . Sagol amca, iyiyim boyle.’ diye karsilik verdim.Bakti bakti gitti.Daha sonra biri daha geldi.O amcanin ogluymus… Aciyan gozlerle bakiyor bana bir coban… Saniyor ki rezalet cekiyorum Neyse israr etti ama ben tesekkur ettim musafir olma durumuna karsilik…

Dedi ki ; ‘sana org calarim’ Dedim ki; bilader su cadirin kaziklarini cikart hele

Gittik eve… Coban bir aile… Bahceleri var kucuk, biraz da hayvan… Aksam Hazar denizinden bir balik ile odullendirdik midelerimizi.Sonra gectik baska bir odaya. Islam adindaki genc dostum org calmaya basladi bana.Ben tabi heycanla ‘Reshid Behbudov – Nezaket Teymurova – Alim Qasimov ‘ falan dedim, ‘ taniyor musun onlari’ Islam bana bakti bakti, dedi ki ; ” Burda daha cok kalmalisin abi ”

Su soldaki yatak var ya, iste o benim Ve sabah oyle guzel uyandim ki orada… Anlatamam yahu…

Sunu ayrica belirtmek isterim, sair 10 soz hisseder, 5 soz yazar , 1 soz soyler… Yolculuklardan size arta kalan, bu 1 soz gibi iste.Anladiniz siz

Sabah kahvaltidan sonra (ama ne kahvalti, sadece mutlulukla degil ask ile dealakasi vardi nerdeyse, yufka ekmekler, koy yumurtalari falan)

Islam dedi ki ‘ idman yapalim’ Yuruyus iyi olur dedim… bir indik ki asagiya, bizim Islam kendine spor salonu yapmis. Spor yapmaya bir turlu firsat bulamayan ama spor salonlarinda isimleri yazan dostlarima selam olsun

Bir terk edis daha yasandi yasanacak… Canimin burnunda ‘aptallik’ .Hani Metin Altiok bir siirinde diyor ya ; ”yuregim dalindan dustu dusecek ” aynen oyle iste… Sorgusuz sualsiz bana kapilarini acan, adimi sorman ‘ac misin’ diyen bir aileyi daha, aptal kask aynama mahkum etmek zor olacak…

Ama yol iyidir” diyip, dusmekten baska care yok, yola…

Islam Mavi Bulut’a binmek istedi… Hemen izinledim.Islam’in Mavi Bulut ile turlayisini izlerken, Islam’in cocuklugu, benim cocuklugum, Ipek Bebekler… Dusun dusun durdum… Bir an ayildim dusuncelerden, baktim ki, yukten dolayi benim romorkun ince demiri dayanamamis, cokmus assagiya…

Fotografin ustune yazdim.Normalde kancali olan demirin hizasindan neredeyse 7-8 cm yukarda duruyor.Bu demek oluyor ki; ayvayi yedim !

Hemen dur” diyorum Islam.In hele bakalim suna…

Romorkun kirilan yerlerini kaynatmak lazim, aksi taktirde 30 km daha gitmez… Ellerimi basima koyup kara kara dusunuyorum.Derken Islam hemen koyun ‘Bilirkisi’lerini cagiriyor yardima ;

Bakiyorlar ediyorlar.Arada bana laf atiyorlar Moralim duzeliyor sayelerinde biraz…

En yakin tamir ettirebilecegim yer Baku. Baku’ye var 110 km kadar.Amcalardan biri Baku’ye gidiyormus.Ama kaynakci bulmam konusunda yardimci olamayacakmis.Bindik gittik neyse…

Baku’nun girisinde inip, bir taksi ile aktarma en yakin ve ucuz otele goturmesini istiyorum beni…

Arkadas ! Baku’ye girmemle, zaten delik olan cebimin yanmasi bir oldu.Biraz afalladim, kocaman yapilari ve ucuz benzin kokularini duyunca.Attim kendimi otele 25 dolar kadar… En ucuzu bu… ve oda da tek kalmiyorsun.Ha ayrica, buyuk olay oldu Mavi Bulut’u otele sokmak.Neymis efendim pismis ! Ulan koynumuza alip yapmiyacagiz ya ! Neyse…

Kaynak isini bir sekilde hallettim.Sagolsun taksici Rafael yardim etti.Sehri gezmek istiyorum, ama bu pahalilikta 1 geceden fazla kalamam, ayrica her yer beton ! Mavi Bulut’ile onca luks arabanin arasinda dolasmak da pek akil kari degil. Derin bir nefes alip, Rafael ile, az bir para karsiliginda beni dolastirmasini istiyorum.O da zaten arkadas canlisi.Tamam diyor.

Suratim pek gorunmuyor yukardaki fotografta ama, canim da cananim da sIkkIn.. Ne bir ezgi duyuluyor sokaklarda, ne de gulumseyen insanlar var.Iran’dan cikmisim sanki, avrupanin bir sehrine kondurmusum bedenimi…

Dur ‘ diyorum Feyyaz ! Daha yeni geldin, biraz daha bakin hele etrafa…

olmuyor arkadas ! Rafael de Baku’de yasayan biri olarak aciyor agzini yumuyor gozunu…

Once, Londra’dan getirtilen arabaladan ve bu arabalara, sirf gosteris icin odenen 30 000 Euro’dan bahsediyor.Anlattigina gore, 2000 tane satin alinmis ve bazi taksicilere satilmis.Taksiciler calisip arabanin parasini odemeye calisiyor.Sokaktaki insanin cebinde 10 Euro var yok.

Dedik ya, ‘gosteris’ icin diye.Sadece Londra taksileri degil, cevrede kocaman kocaman binalar var.En buyugu, ruha en cok dehset vereni (bana gore) su altta fotografi olan cicek desenli yapi ;

Neredeyse butun arabalar Alman arabasi.Marka vermiyim simdi… Ama anladiniz siz, en buyuk iki marka iste… Bu arada, hani Londra taksisinin oldugu yer var ya, orasi Eski Baku.Ve Rafael’in dedigine gore ‘satilmis tarih’… Eski Baku’deki tarihi binalar, avrupalilara satilmis yuksek fiyatlara… Hazar’a signayim diye gidiyorum kiyisina ; parfum kokulariyla karisik petrol ‘fiyatina’ burunmus Hazar…

Nasil etsem? diyorum kendi kendime… Kadinlar diyorum sonra, belki onlar sehrin rutubetini yok ederler rengarenk bakislariyla… Ama nafile… Guzel gozleri kocaman camlarin ardina saklamak biraz adet olmus burada…

Rafael ‘in guzel bir hanimi varmis evde, en azindan yemek yiyelim diyor beraber… Tamam diyorum… Gidiyoruz, lafliyoruz biraz…
Bu sehri hemen terk etmem lazim diyorum icimden… Ve otele geri donmeden once sokakta Rafael’i beklerken, bir kareye tutuluyorum…
Gunum kurtuluyor ;

Cocuklar ve onlarin fakir mahallelerinde deterjan kokan giyecekleri olmasa, dunya daha kotu bir yer olurdu sanirim…

Acik soylemeliyim ki, Azerbaycan, cobanlari haric, buyuk bir yozlasma icinde ve asla yeniden gidecegimi sanmiyorum… Paralari dolardan yuksek olabilir ama, sarkilarini kaybetmisler usta…

Sizin icin sectigim, geneli eski sarkilari dinlerken siz,

Ben sabah erkenden yola dusecegim,

Yeni bir ulkeye, Gurcistan’a dogru…

Create a playlist at MixPod.com